ცისარტყელას ბორცვები — რატომ არის გარეჯის მიწა ზოლიანი

საგარეჯოს იქით, თბილისიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით გზაზე, მიწა იცვლება. ვენახები წყდება, სოფლები იშვიათდება და ბორცვები ორივე მხარეს ფერს იძენს: წითელი ზოლი, თეთრი, ჟანგისფერი, ნაცრისფერ-მწვანე, ფერდობზე გაჭრილი ტორტის ფენებივით. გაზაფხულზე, მათ შორის მოკლე მწვანე ბალახით, ეფექტი გამაოგნებელია. ქართველები ცისარტყელას ბორცვებს ეძახიან; გეოლოგები — გარეჯის ბედლენდს; ორივე მართალია.

ზღვა

თხუთმეტი მილიონი წლის წინ თბილისის სამხრეთ-აღმოსავლეთის ვაკე ზედაპირული ზღვის ფსკერი იყო — სარმატული, დიდი შიდა ოკეანის ტოტი ვენიდან არალამდე. ახალგაზრდა კავკასიონიდან მდინარეებს ნალექი ჩამოჰქონდა: წითელი და ყავისფერი რკინიანი ტალახი ვულკანური მთებიდან, ღია კირქვიანი ლამი ზღვის არსებების ნიჟარებისგან, ნაცრისფერ-მწვანე თიხა, ქვიშა. ყოველი ფენა წინაზე დაილექა. როცა ზღვა დაიწრიტა, ფენები კილომეტრზე სქელი იყო. მერე მიწა ჩრდილოეთით ამომავალმა მთებმა ასწია და დახარა, და რამდენიმე მილიონი წლის წვიმამ დახრილი ფენები ფერდობებზე გამოაჩინა, ზოლი ზოლზე.

ფერი ქიმიაა: დაჟანგული რკინა წითელი, აღდგენილი — მწვანე, კირი თეთრი, მანგანუმი მეწამულ-შავი. ციცაბო ფერდობებზე მცენარეულობის არარსებობა ფერებს შიშველს ინახავს. წვიმა აღრმავებს; გაზაფხულის წვიმის შემდეგი საათი იქ ყოფნის დროა.

სტეპი

ივრის ზეგანი — ბალახის, აბზინდისა და ღვიის ნახევრადუდაბნო — საქართველოს პატარა ცენტრალური აზიაა. ბოლო ათწლეულში დაბრუნებული ჯეირნები, კუები, არწივები, სვავები, კლდეებში კავკასიის ბოლო ბექობის არწივები. თუშეთის მწყემსები ცხვარს აქ აზამთრებენ. ვაშლოვანი სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ტალახის ვულკანები, ფსტის ტყე, აზერბაიჯანის საზღვარი.

- Advertisement -

უცხოელი სტუმრებისთვის

ფერები საუკეთესოა გზიდან, გარეჯამდე ბოლო ოც კილომეტრზე. გაჩერდით, ასი მეტრი ქედზე გადით — სიჩუმე და მასშტაბი გარშემო ამოვა. GTour-ის დავითგარეჯის ტური; გაზაფხულის გასვლები სიმწვანისთვისაა. ინგლისური ვერსია: gtour.ge.

ფოტო და მასალა: GTour — Gateway to Georgia. ეს სტატია ინგლისურადაც არსებობს: The rainbow hills: why the earth near Gareji is striped