მასაების საერთო მიწები მარას საფარებს ახალ სახეს აძლევს

კენიის სამხრეთ რიფტის ველისა და მარას რეგიონის მასაები საუკუნეების განმავლობაში საქონელს ველურ ბუნებასთან ერთად მწყემსავდნენ ისე, რომ ცხოველებზე ნადირობა არასდროს ყოფილა მათი ტრადიციის ნაწილი — რამაც გარეულ ბინადრებს დღევანდელი ეროვნული რეზერვატის საზღვრებს გარეთაც თავისუფალი გადაადგილების საშუალება მისცა. ბოლო 30 წლის მანძილზე ეს თანაარსებობა ფორმალურ სახეს იღებს თემური კონსერვაციული ზონების სახით, რომლებიც დღეს დაახლოებით 500 000 აკრ მასაების მიწას მოიცავს მასაი-მარას ეროვნული რეზერვატის მიმდებარედ.

სქემის მიხედვით, მიწის მფლობელები საძოვრების უფლებას კონსერვაციულ ტრასტს გადასცემენ და სანაცვლოდ ყოველთვიურ გადასახადს იღებენ, რომელიც ლოჯების მიერ გადახდილი ღამის ტარიფებიდან ფინანსდება. ეს სისტემა წელიწადში დაახლოებით 12 მილიონ აშშ დოლარს ანაწილებს 12 000-ზე მეტ მასაელ ოჯახზე — შემოსავალი, რომელიც აკრზე საქონლის მოშენებაზე მეტია და გვალვისგანაც დაცულია. 2005 წლიდან დღემდე, საკონსერვაციო მიწებზე გარეული ცხოველების სიმჭიდროვე 35%-ით აღემატება მხოლოდ საქონლის სამეურნეო ტერიტორიებს, რაც იცავს იმ ღია ზონას, საიდანაც დამოკიდებულია გნუს მიგრაცია და რეზერვატის 1 500 კმ² ბირთვს მიღმა მცხოვრები სახეობები.

ტურიზმი კონსერვაციულ ზონებში შეგნებულად შეზღუდულია: ბანაკებში 12-დან 24 საწოლამდეა დაშვებული, მანქანების რაოდენობა კონტროლდება, ხოლო ის აქტივობები, რომლებიც თავად რეზერვატში აკრძალულია — ღამის საფარები, ფეხით ტურები და ბუჩქში საუზმე — აქ ნებადართულია. ვიზიტორები, როგორც წესი, იხდიან ცალკე საკონსერვაციო მოსაკრებელს, 80-დან 120 აშშ დოლარამდე პირზე ღამეში, რომელიც პირდაპირ მიწის მფლობელებს ურიცხება; ბევრი სტუმარი საერთოდ არც კი შედის ეროვნულ რეზერვატში და იკმარებს კონსერვაციული ზონების მდიდარ ბუნებას.

საქართველოდან აღმოსავლეთ აფრიკისკენ მოგზაურთათვის ნაირობი კომფორტულად უკავშირდება სტამბოლის ან დუბაის გავლით, რაც მარას კონსერვაციულ ზონაში ჩასვლას კავკასიის მარშრუტის ხელსაყრელ დამატებად აქცევს.

- Advertisement -

ინგლისური ორიგინალი: GTour — How Maasai Conservancies Are Reshaping Mara Safaris